Een blog met nieuwe energie

Mijn dochter herinnerde mij eraan dat ik al even geen blog geschreven had. Nu waren wij ook druk bezig om haar nieuwe huis te behangen en een nieuwe keuken te plaatsen, dus maakte ik geen tijd voor een blog. Mijn dochter is net voor de kerst verhuisd van België naar het mooie Drenthe. Het is heerlijk dat ze weer in de buurt woont.

Vorige maand, dacht ik, ik ga iets schrijven over het nieuwe jaar. Een heel nieuw jaar voor me én een lege agenda. Alvorens ik aan de blog wilde beginnen kwamen de afspraken binnendruppelen en vond ik, dat ik daar niet meer over kon schrijven. Mede omdat ik de ene ‘lege bladzijde’ na de andere ‘mooi lege agenda’ en ‘nieuwe kansen’ blog voorbij zag komen. Eigenlijk vind ik het veel leuker om te schrijven wat ik wél allemaal ga doen en recent gedaan heb. Want ik houd helemaal niet van lege agenda’s.


Ik vind het juist leuk dat de ene afspraak na de andere in mijn agenda komt. Zó voel ik dat ik leef.

Zo zijn Jan en ik de eerste week van januari op vakantie geweest. Even uitrusten en vooral lekker eten. Dat vinden wij een sport. Kleine restaurantjes uitzoeken en dingen te proberen die je normaal niet eet of op een geheel andere manier. Zo hebben we (in Spanje nota bene) 3 dagen achter elkaar, bij toeval, bij een Italiaans restaurant gegeten. De eerste had echt de lekkerste Pizza die we in lange tijd gegeten hadden. Het tweede restaurant daar aten we combinaties die we zelf nooit bedacht zouden hebben maar die fantastisch smaakten en de derde dag was de kroon op ons Italiaanse restaurant avontuur.

We liepen eerder die vakantie, op zondag, het restaurant binnen met als doel daar die avond te eten. De eigenaresse vertelde vriendelijk dat dat niet mogelijk was. De locatie is een wijnbar en de kok bereidt alles vers op de dag van dineren. Dus reserveren was noodzaak. Wij dus maar reserveren voor woensdag. Op maandag kreeg ik een Whatsapp met de menukaart of ik a.u.b. wilde laten weten wat wij wilden eten.

We kozen voor een ‘Tagliere du salumi Italiana’, een plateau met diverse Italiaanse worstsoorten als voorgerecht en als hoofdgerecht koos ik voor ‘Ravioles con quesi de Cabra al sabor de trufa blanca’, ravioli met geitenkaas en truffel, en Jan koos voor ‘Salmon fresco al horno en una corteza di pistacho con verduras’, zalm met een korst van pistach noten en als nagerecht natuurlijk ‘homemade Tiramisu’. Wij verheugden ons al op het eten terwijl we het bestelden.

Het is woensdagavond als we naar het restaurant lopen en hartelijk welkom geheten worden door de eigenaresse, die zich voorstelde als Barbera en de kok, haar man Simon. We kregen een mooi plekje bij het raam, het romantische hoekje volgens Barbara. Het voorgerecht bestaat uit vleeswaren die smelten op je tong met een mooi glas wijn, want ja we zijn in een wijnbar. Het hoofdgerecht is echt subliem.

We genieten van het hoofdgerecht en de gezelligheid van Barbera en Simon die ons volledig in de watten leggen. Wij zijn dan ook de enige bezoekers van die avond. Hoe kan het uit vraag ik aan Barbara waarna ze zegt, ‘voor ons is het even fijn om niet iedere avond vol te zitten en alle aandacht aan jullie te kunnen geven. Het seizoen is gestopt op 1 november tot de kerst, dan is er even een piek en na die 2 weken is het weer stil tot 1 maart’. Wij vinden het niet erg om alle aandacht te krijgen en krijgen als dessert de huisgemaakte Tiramisu en ook deze is echt verrukkelijk.

Nadat we klaar zijn met eten overladen we Barbara en Simon met complimenten want het eten is echt voortreffelijk. We krijgen beide een dikke knuffel. We kwamen binnen als gasten en gaan weg als vrienden, zo voelt het om te eten in dit restaurant waarbij het vakmanschap en liefde voor het vak voor 100% te proeven is in het eten.

Tijdens dit etentje en relaxen bij het zwembad kregen we wel het idee om iets bij ons thuis in de veranda te organiseren met lekker Classic (Italiaans) eten, classic rock en zo. Een thema avond, zoals het muzikale kerstdiner, lijkt ons erg leuk, mede omdat we hele leuke reacties kregen op het kerstdiner.

Inmiddels is Melissa, de donkere helft, van duo Sister Sister (waar ik manager van ben) bevallen van een zoon en is zij weer aan het herstellen en aan het genieten van Jaivey. De optredens van duo Sister Sister beginnen al weer eind maart. Leuke optredens staan nu al geboekt waaronder ‘Back tot the music’, een benefietconcert voor WKF en verschillende bruiloften. Ook ben ik bezig nieuwe ideeën uit aan het werken en promotie filmpjes voor aan het maken.

Daarnaast ben ik bezig met een ‘nieuwe’ muzikant om te kijken of we iets voor elkaar kunnen betekenen. Wat ook weer activiteiten met zich meebrengt.

Zo zie je maar weer, het nieuwe jaar geeft energie om weer nieuwe dingen te doen. Ook om bestaande dingen te continueren en om de dag te leven alsof het de laatste is.

Dingen waar je blij van wordt

Vaak roep ik ‘pluk de dag’!
Als geen ander weet ik hoe betrekkelijk het leven is. Het kan zomaar veranderen van de één op de andere dag. Je dagelijkse ritme, je toekomstplannen, je gewoontes, alles ligt overhoop. Afgelopen week twee mensen om mij heen die een dierbare verloren hebben. Je leeft met ze mee voelt hun verdriet. Vreugde en verdriet heel dicht bij elkaar. Dan sta je weer even stil bij ‘pluk de dag’. Ik heb zelfs Carpe Diem op mijn raam gemaakt, van dat plastic wat je op het raam kan plakken. Ik vond het destijds zo toepasselijk en dat is het nog steeds iedere dag.

Raamdecoratie ‘Carpe Diem’

Ik probeer mezelf iedere dag af te vragen ‘waar werd ik blij van vandaag’. Heel soms heb je van die dagen dat je veel keren blij bent. Afgelopen weekend bijvoorbeeld was ik aan het videobellen met mijn kleinzoon. Als je dat gezichtje ziet en hij roept oma….. dan word ik echt wel heel blij. Mijn zwager werd verrast door een muzikale serenade van duo Sister Sister, dat maakte me blij omdat hij genoot én omdat ik blij word van die muziek. Ook werd ik heel blij van alle complimenten over onze veranda. Jan heeft de hele zomervakantie doorgewerkt om de veranda nog mooier te maken. We kunnen er nu in de zomer lekker koel zitten en in de winter overdekt en warm. Ik ben zó trots op hem.

Tegelijkertijd borrelen er dan ook weer allemaal nieuwe ideeën in me op.  Zoals je wellicht op mijn websitepagina gelezen hebt ben ik een multipassionata/multipotential, ik noem het liever een multitalent. Dat houdt in dat je meerdere talenten hebt die nogal uiteen kunnen lopen maar op een bepaalt moment weer samenkomen. Zo leerde ik voor kok, heb ik o.a. een dierenwinkel gehad, ben ik IT consultant/projectmanager en manager van duo Sister Sister om maar een paar uiteenlopende carrière stappen te noemen. Terugkomend op die die ideeën die borrelen; er is er eentje die ik graag wil delen. Terwijl Jan en ik in de veranda zitten en we rondkijken omdat het nu echt bíjna af is zeg ik ‘nu kunnen we in de winter ook iets organiseren voor meer dan 15 personen omdat het groter geworden is en overdekt’. Jan knikt alleen maar want hij weet onderhand ook wel dat er dan nog iets achteraan komt. ‘Hoe leuk zou het zijn om hier een kerstdiner te organiseren’ zeg ik hem ‘en er moet natuurlijk wel muziek bij’. Lekker eten en muziek, de ideale combi volgens mij. Dan kan ik mij weer eens helemaal uitleven in de keuken. Met uitzondering van de reguliere avondmaaltijden, die van mij ook restaurantwaardig  moeten zijn, is het al even geleden dat ik voor een gezelschap gekookt heb, ik denk zo’n half jaar geleden. Én er is weer een goede reden om muziek in de tuin te hebben. Dus de ideale combi dacht ik zo. Jan knikt bevestigen, dat vat ik op als een ja. Dan kruip ik achter mijn laptop en ontwerp een mooie kerstkaart en dan ook maar meteen een pagina maken voor op de website waar mensen zich kunnen aanmelden.

Kerstkaart in september

Samen met mijn dochter, die koken in de genen heeft en serveerster geweest is, gaan we een viergangen diner maken en tussen de gangen door kunnen de gasten luisteren naar live muziek van onder andere duo Sister Sister. De opbrengst van dit diner is voor de stichting L’aurarts. Zo kunnen we in 2020 weer artiesten uitnodigen voor de tuinconcerten, het singer-songwriter weekend bekostigen en voor ondernemers en creabea’s leuke workshops organiseren.  Kortom veel dingen om blij van te worden.

Dan komt in zo’n idee weer zoveel samen, koken (kok), organiseren en plannen (projectmanagement), websitepagina maken (IT), muziek (management duo Sister Sister) en ondernemerschap (o.a. dierenwinkel) en dat alles voor de stichting L’aurarts waar ik de voorzitter van ben.

Ander cliché waar ik blij van wordt is mijn glas is altijd half vol. Ik ben een ras-optimist. Ontplooi (nieuwe) activiteiten en probeer anderen te motiveren om leuke en mooie dingen te doen. Als coach/mentor is dat wel een prettige eigenschap. Hoe fijn is het dat je als coach/mentor iets kan vertellen over wat je hebt meegemaakt, waar je de fout in bent gegaan zodat een ander ervan kan leren. Daarbij schuw ik het niet om met een beetje zelfspot terug te kijken op die leerzame momenten uit mijn leven. Zo vertelde ik onlangs aan één van de mensen die ik coach hoe ik 2,5 kilometer achter schapen aan heb gerent op een doorgaande weg om ze te vangen, ze waren ontsnapt. Tijdens het rennen zag ik (eindelijk) leven in de buurt, een paar huizen voor mij. Ik riep ‘Help! Ze zijn ontsnapt!  Drie mannen blokkeerde de weg voor het schapen en samen hebben we ze in een afgesloten stuk weten te drijven. Het moraal was dan ook dat je tijdig hulp inschakelt als je het niet alléén kunt, dat je vooruit moet denken waar ‘het schaap’ heen kan, om zo hulp in te schakelen. Want als je achter schapen aanrent, kun je blijven rennen tot je een ons weegt; ze voelen zich opgejaagd en zullen voor je uit blijven rennen.


Voor mij persoonlijk was het grootste leerpunt: ´Ik ben geen dierenmens´. Ik begrijp ze niet, ze kunnen me niet zeggen wat ze wel of niet willen en ik snap hun ‘gebarentaal’ niet. Ik ben er overigens ook niet in geïnteresseerd. Enige voordeel van het schapenavontuur was dat ik 2,5 kilometer heb hardgelopen. Dat had ik in jaren niet gedaan. De persoon die ik coach kon erom lachen en begreep het moraal, daar werd ik dan weer blij van.

Dus wat er ook op je weg komt, een obstakel of een mooie rode loper, ‘pluk de dag’ en vraag jezelf af waar jij blij van wordt.

België

Ik ben in België. Vroeger, toen ik een jaar of 8 was en wij naar België gingen waren er nog tolpoortjes. Toen stond je soms in de rij om België in te komen. Nu rijd je de grens over en merk je het bijna niet. Wat ik zo leuk vind aan België is dat veel dingen hetzelfde zijn maar toch een beetje anders. De verkeersborden zijn niet blauw maar geel, de invoegstroken zijn korter maar alles is nog in je eigen taal, gelukkig zijn de wegen wél beter dan toen ik 8 jaar was. In de winkels hebben ze nèt even andere koekjes, chocolade, broodjes en in de streek waar ik nu ben hebben ze Cuberdons. Heel af en toe zie je ze ook wel bij ons de supermarkt, als het Belgische weken zijn. Het zijn driehoekige kegeltjes suikergoed met daarin een zachte vulling. Ze zijn verkrijgbaar in de chocoladespeciaalzaak, lees Leonidas, in drop of kersensmaak te koop. En als ik dan toch bij deze Belgische chocolade zaak bent dan neem ik ook van die handgemaakte chocolaatjes mee.

Cuberdons

Bij de kassa begroet men je met ‘hallookes’. Bij het teruggeven van wisselgeld zegt men ‘En dat is dan dertien centjes terug’ gevolgd door een ‘salutekes’. Hier in België klinkt het allemaal even lief, die verkleinwoorden. Het klinkt toch minder als men aan je vraag: ‘Hoe is het met jouw bedrijfje”. Of als ik iemand aan Jan hoor vragen: ‘oh echt? Heeft ze een eigen bedrijfje?’. Dan vind ik ineens die verkleinwoorden niet zo lief meer klinken.

Alée, terug naar België. Wist je dat je in België heus niet overal Vlaamse friet kunt kopen? Dat ze in Engeland geen Engelse drop verkopen?
Toen ik jaren geleden in Geel, België werkte werd ik uitgenodigd, door een collega, om mee te gaan eten in een restaurant nabij Leopoldsbrug. Dat ligt tussen Hasselt en Turnhout, dus net over de grens bij Eersel.  Ze vroeg me heb je de specialiteit van hier wel eens geproefd? ‘Steppegras’. Ik keek een beetje wazig, denk ik, want men begon meteen uit te leggen dat het een Belg was die in Duitsland werkte en een Rus op visite kreeg (lijkt wel een mop). Die rus was de beroemde clown Popov. De steppe is een grasgebied in Rusland en zo werd de naam geboren van de frietjes; steppegras. De kok heeft deze naam geclaimd en is dus een beschermd merk. Steppegras bestaat uit vlees, overgoten met saus en daaroverheen een grote berg dunne frietjes en van origine er bovenop die berg een schijfje citroen én kaviaar. Vlaamse frieten zijn 13 mm dik, Steppegras is maar 4 mm dik. Ik vond het bijzonder.

Steppegras

Wat ik ook bijzonder vind is de werkgewoonte van de Fransen bij de bank waar ik toen werkte in La Defance, hét kantorendistrict in Parijs. Iedere ochtend, bij binnenkomst, kreeg je van iedereen een hand. Echt een persoonlijke begroeting. Ik vond het een mooie geste. Toen ik dit op een kantoor in Nederland vertelde, in de herfst, tijdens een griepgolf, realiseerde ik mij dat deze geste ook minder mooi kan zijn.
Naast het handen schudden viel me ook iets anders op. De werktijden. Ik ben een ochtendmens, begin het liefst om zeven uur of zit al voor half zes in de auto om ergens vóór half 8 (en de files) te zijn. Dus ik braaf iedere ochtend om half acht op kantoor in Parijs aanwezig. Helemaal alleen. Want de meesten Fransozen komen tussen negen en half elf binnen. Gaan dan rond één uur lunchen tot een uur of half 3 en werken dan tot een uur of acht. Gaan dan naar huis en om half 10 gaan ze aan tafel om uitgebreid te dineren. Daarom schudde iedereen altijd míj de hand want ik zat er al even. Mooi hè, al die verschillen. En overal is wat van te leren of proberen. Ook nam ik overal stroopwafels mee naar toe. In ieder land, waar ik werkte, heb ik ze kennis laten maken met de stroopwafel. Leg hem op de thee en hij wordt nog lekkerder. Mijn koffer bevatte soms meer stroopwafels dan kleding als ik na het weekend weer op kantoor kwam.

Alée terug naar België. Ik zit hier in een stil huis. Het is het huis van mijn dochter. Ze woont al jaren in België met haar vriend en hun zoontje. Die is 1,5 dus normaal gesproken is het hier best druk. Zij is even weg en ik voorzie haar poezen van eten en een schone kattenbak, in ruil voor een rustig plekje om te schrijven. Ik schrijf aan mijn tweede roman. Eindelijk even tijd om rustig door te schrijven. Ik bruis van de ideeën en moet ze nu nog omzetten in 90.000 woorden, want een beetje boek dient zoveel woorden te bevatten. Ik zie wel hoeveel woorden het worden. Als ik het af vind dan ga ik er niet iets bij verzinnen om aan dát aantal woorden te komen. Zo ook niet in mijn eerste boek. Het is niet dik, het leest gemakkelijk weg en is zo uit.
Ik vind het heerlijk om te schrijven over vriendinnenvriendschap dus ook dit boek gaat weer over twee vriendinnen die samen iets ondernemen. In de eerste roman wonnen twee vriendinnen een reis naar Wales en gingen naar de plaatsen waar legendes plaats hebben gevonden. Het werd ‘een reis vol herinneringen’. Enfin, nu dus bezig met de tweede. Wanneer deze uitkomt weet ik nog niet maar wat ik wel weet is dat ik zelf enorm, geniet van het schrijven en ook van het teruglezen, verbeteren, schrappen en opnieuw beginnen. Even geen IT analyses, geen meetings en geen softwareperikelen maar ook geen wasmachine die staat te piepen of klok die zegt dat het tijd is om eten te koken. Heerlijk om even iets anders te doen. Zoals een ieder die nu vakantie heeft of binnenkort krijgt.

Geniet! Doe leuke dingen, met je gezin, even alléén of met mensen die je dierbaar zijn. Maak even tijd voor elkaar.

Ik voel me een bevoorrecht mens

Welkom bij mijn eerste blog. Ik heb er zin in!
Mijn persoonlijke website is klaar! Weer iets gefixt en daar ben ik trots op. Met een klein beetje hulp van collega Lawrence voor het koppelen van de database en het zoeken naar het juiste sftp programaatje heb ik dan ook meteen de volledig content neergezet.
Ik ben nog steeds aan het nagenieten van het singer-songwriter workshopweekend wat ik heb bedacht, georganiseerd en ten uitvoer heb gebracht met de mede stichting leden Boele en Jeanine en mijn man Jan. Verschillende jaren organiseer ik concerten in onze tuin. We bieden een podium aan bekend en minder bekend talent om muziek ten gehore te brengen in onze tuin.

Impressie van de locatie

Zoals je misschien gelezen hebt op mijn website krijg ik de meeste ideeën tijdens het strijken. Zo ook het idee om een heel weekend met muziek bezig te zijn. Mensen laten inspireren door andere mensen, ‘vakidioten’ die hun sporen verdient hebben in de muziekwereld of nog bezig zijn om ontdekt te worden. Ik zag het helemaal voor me. Terwijl de sneeuw uit de lucht komt vallen (het is december 2018), zie ik een groepje mensen in de veranda schrijven aan een nieuw liedjes, een paar meter verderop zit een ander groepje en brainstormt over een melodietje. Een BBQ in de avond en dan rond het haardvuur jammen tot we moe zijn. Dan in de tentjes op het grasveld kruipen om weer vroeg op te staan voor nieuwe workshops.

Vorig weekend werd het idee werkelijkheid. Er waren 8 deelnemers en vanaf vrijdagavond 18:30 werden ze gevoed door inspiratie van Ed Struijlaart (schrijft al jaren liedjes met Peter Slager, heeft verschillende CD’s uitgebracht en al 5 keer opgetreden in onze tuin), de eerste workshop was begonnen. Men werd in groepen gedeeld en kreeg de opdracht een lied te schrijven. 1 uur kregen ze de tijd; een moordballad of een lied over de toekomst of een liefdesliedje.

Na een uur werd ieder groepje gevraagd om te spelen en zingen wat er ontstaan was. Hoe gaaf is het om met iemand die je twee uur daarvoor nog niet kende een liedje te schrijven. Na het jammen bij het haardvuur werd het tijd om te gaan slapen.

De volgende morgen ontbijten met zijn allen, een duik in het zwembad en hup weer door met de volgende workshop; Monique Klemann leert ademhalingstechnieken, hoe je moet inzingen en geeft iedereen persoonlijk advies om beter te presteren. Monique is echt een lieve, bijzondere en super muzikale vrouw die met veel passie verteld.

Met soms bijzondere technieken, neem twee gewichten (nee mijn Jan doet niet aan krachtsport thuis, dus pakken we twee champagneflessen) en knijp daarin zodat je geen spanning op je keel voelt maar in de flessen.
Ziet er gek uit, kan ik je vertellen, maar heeft een zeer positief effect. Ja, ik heb het gedemonstreerd, dus bij deze een plaatje voor de niet ‘beelddenkers’.

iets door de knieën zakken, buik in, knijpen in de flessen en dan de keel ontspannen


Na de lunch komt J.B. Meijers een workshop geven, hij vraagt de geschreven liedjes van vrijdagavond voor te dragen en levert veel input om ze nog beter te maken. Wat een muzikaliteit heeft die man en wat is het een prettig persoon om naar te luisteren en zijn passie te proeven. In de avond legt de masterchef Jan het vlees op de BBQ en naast het muziek maken borrelen we nog even door.


Zondagmorgen wéér vroeg uit de veren (wéér half 6…) om het ontbijt klaar te zetten. De laatste voorbereidingen treffen voor de laatste dag van het, o zo toffe weekend, waarbij vanmiddag een tuinconcert op het programma staat. Rond tien uur beginnen we de laatste workshop die ik geef over de toekomst, hoe men die ziet en wat ervoor nodig is om doelen te bereiken.
De volgorde van de liedjes die gehore gebracht gaan worden wordt nog snel bepaald, het gezamenlijke lied wordt nog even gesoundcheckt en dan zijn we klaar voor het grote publiek.

Mijn grootste nachtmerrie was dat er 400 mensen op de stoep zouden staan en de tuin echt overliep van de mensen. Ik had daarom een geluidssetje van mijn collega Ron geleend zodat in ieder geval iedereen het zou kunnen horen. Met ‘project X’ in gedachte zette ik de koffiezetter aan voor 100 koppen koffie, heb ik extra senseo koffie klaar staan. Zetten we twee flessen voor de gratis ranja klaar en instrueer ik Jeanine en Boele zodat we allemaal voorbereid zijn op de komst van alle familie, vrienden en facebook lezers die afkomen op het GRATIS (normaal 15 euro) tuinconcert.

Terwijl de deelnemers al hun spullen van het weekend bij elkaar zoeken, struin ik het lijstje in mijn hoofd af of ik alles klaar heb staan voor iedereen. Ik ben redelijk tevreden met het resultaat tot nu toe, want deze perfectionist vind altijd weer iets om goed te zetten of te verbeteren waarop iemand heel erg zijn best heeft gedaan, is het al kwart voor twee. De inloop begint om half 2 maar er zijn nog maar 3 mensen in de tuin, die inmiddels van koffie zijn voorzien. Ik vraag Alex, één van de deelnemers om even aan de voorkant te kijken of mensen het wel kunnen vinden en vraag hem om ze via de achteringang te laten binnenkomen, zodat het allemaal vloeiend verloopt.

Het is inmiddels twee uur, het concert zou om twee uur beginnen, als er nog drie nieuwe belangstellenden binnengekomen zijn. Ik begin nu wel een beetje zenuwachtig te worden. Ik heb de deelnemers een heus optreden beloofd en heb folders in de lokale supermarkten gehangen, op facebook een bericht gepost, bij ZO!34, de lokale radio reclame gemaakt en gezegd dat het gratis toegang is. Als het kwart over twee is heeft Roger, één van de deelnemers, mij enigszins gerustgesteld dat het een fantastisch weekend was, dat het niet uitmaakt hoeveel mensen er komen want zíj hebben het leuk gehad. Ik gun mezelf geen tijd om het grote compliment in ontvangst te nemen en besef inmiddels dat mijn grootste nachtmerrie niet uitkomt maar dat 7 bezoekers ook een kleine nachtmerrie begint te worden. Als het bijna half drie is, heb ik me over al die nachtmerries heengezet. Hernieuwde moed gevat en zweep iedereen op om de plaatsen in te nemen omdat we gaan beginnen.

Hét praatje tussendoor

Ik praat tussen ieder optreden de boel aan elkaar zodat de deelnemers zich als artiest op kunnen stellen achter de microfoons en hun liedjes ten gehore kunnen brengen. Bij het allerlaatste nummer leg ik uit dat er bij de kennismaking meteen al een groepsopdracht klaarlag en dat ze die ten uitvoer gingen brengen. Tijdens dit nummer schiet ik even vol omdat ik zo trots ben op wat iedereen gepresteerd heeft en dat ik dat bedacht heb en ook nog zo geworden is als bedacht.

Er zijn prachtige liedjes geschreven, er zijn veel ontroerende momenten geweest en is is enorm veel gelachen tijdens het weekend en ik kijk met heel veel pleier terug op een mooi weekend waarover Jan en ik nog lang zullen napraten. Het grootste compliment wat ik heb gekregen is dat iedereen zei ‘volgend jaar weer? zullen we gelijk een datum prikken, want wij zijn erbij!’

Ik voel me een bevoorrecht mens.

Bekijk hier een compilatie van het weekend